Zupełnie  bez okazji kupiłam dziś Majce karty do gry “Czarny Piotruś”. Fajne,  z Krecikiem. Cena była dobra, Krecik cieszy się ostatnio dużym uznaniem – więc zaszalałam. Niespodzianka zawsze jest mile widziana :)

Rozpakowałyśmy karty. Maja bardzo się zaciekawiła. Zaproponowałam partyjkę. Maja się zgodziła. Potasowałam karty. Maja udawała, że też tasuje. Rozdałam karty, ułożyłam Majce wachlarzyk, wręczyłam. Tłumaczyłam właśnie zasady, wybierając jedną z kart Majki, kiedy ….. zaczęła płakać, że to jej karty i mam jej nie zabierać…. to jej Krecik i ona nie chce grać… nie wolno jej zabierać jej obrazków….

Może nie jest jeszcze gotowa? Może za wcześnie? Jak myślicie?

Znajomy rodzic trzylatka spytał mnie ostatnio, czy Majka także przechodzi okres buntu i dyskutowania. Doszłam do wniosku, że raczej nie. Maja nie polemizuje, nie marudzi, nie buntuje się. O nie, nie chodzi wcale o to, że jest taka idealna. Dopracowała się po prostu swojego autorskiego sposobu zarządzania innymi osobami.  Metoda jest prosta: każde pytanie, prośbę, sugestię, traktuje jak propozycję, rozważa ją, a potem wypowiada na ten temat. Odpowiedź jest zwykle taka sama. O, tak to idzie:

- Maju, ale zanim zaczniemy się bawić w nową zabawę posprzątajmy te książeczki z podłogi.

- Nie, ja dziękuję.  – odpowiada Maja po zastanowieniu, kiedy już oceniła skalę przedsięwzięcia i swoje chęci podjęcia się takowego. Ocena wypadła negatywnie.

- Maju, ale nakruszyłaś. Może teraz posprzątamy, a potem pójdziemy poczytać….?

- Nie, ja dziękuję.

- Chyba nie zostawimy tu takiego bałaganu?

- Ja naprawdę dziękuję.

- Maju, chodź, teraz cię umyję, a potem pójdziemy już spać.

- Nie, ja dziękuję.

No i co ja mam jej na to odpowiedzieć?

W sobotę wybrałyśmy się z Majką i jej przyjaciółką Karolinką (i mamą Karolinki, a jakże :) na slajdowisko w kawiarni NumeryLitery.

Dziewczynki bawiły się super oglądając pokaz bajek na slajdach, a jeszcze lepiej, bawiąc się razem. Popijały soczki, chrupały ciasteczka i namawiały obie mamy na kolejne porcje czytanek. Kawiarnia ma bowiem super wybór książeczek dla dzieci, które można od razu wypróbować.

Atmosfera była naprawdę idylliczna,  a zilustruje ją następująca wymiana zdań:

- Majeczko, czy podasz mi proszę mój soczek?

- Bardzo proszę, Karolinko.

- Dziękuję bardzo.

Pełen Wersal.

Wczoraj  Maja bawiła się z dziećmi na placu zabaw. Przeprowadziła od razu badania statystyczne nt. wieku uczestników zabawy.

A brzmiało to mniej więcej tak:

- Jak masz na imię?

- Nela.

- A ile masz lat?

- Dwa.

- A ty jak masz na imię?

- Franek.

- I ile masz lat?

- Też dwa.

- A ty ile masz lat?

- Dwa i pół.

- A ja trzy. – Stwierdziła dla porządku Maja. – Ale jestem stara!

:)

- Otwórz mi to, tato! – Majka od dłuższej chwili mocowała się z metalowym pudełkiem. Wewnątrz zostały ukryte lizaki. Wiedziała to i nie zamierzała odpuścić.

- Nie mogę, kochanie. – mąż naprężył wszystkie mięśnie i przybierając pozę nadludzkiego wysiłku próbował otworzyć pudełko. Wczuł się mocno w tę rolę.  – Naprawdę nie mogę.

Maja nie jest z tych, co się szybko poddają. Przyłożyła dłoń do ucha, udając, że dzwoni:

- Halo, zamiennicy? Poproszę takiego tatę, co może!

Za dużo bajek. Za dużo.

“Kopciuszek” w wersji audio stał się ostatnio ulubioną bajką Majki.  Na początku bała się trochę dzikich krzyków macochy, ale teraz kwituje ją tylko: – Nieładnie się zachowała. Do tego dochodzi jeszcze protest: – Nie dotrzymała słowa! -  w momencie, kiedy macocha nie puszcza Kopciuszka na bal chociaż ta wykonała zlecone jej zadania.

Jednak najbardziej zaintrygowała Majkę koncepcja matki chrzestnej. Na początku utrzymywała, że ona nie ma matki chrzestnej. Po kilku dniach zmieniła zdanie:

- Maju, a czy wiesz, że ty też masz matkę chrzestną?

- Wiem. – odpowiedziała gładko, choć w oczkach widać było, że nie do końca wie o czym mówi.

- A wiesz kto to?

- Wiem, ale teraz jej nie ma, bo się schowała. – ściszyła głos do konspiracyjnego szeptu. Jako że temat był nowy i dość abstrakcyjny, uznała, że należy zmyślać historię, tak jak to zwykle robi bawiąc się “ze swoimi przyjaciółmi zwierzętami”.

- Nie ma jej tutaj, to prawda. A wiesz, że ciocia Madzia jest twoją matką chrzestną?

- ??? – Maja najwyraźniej nie mogła w swojej małej główce połączyć tych dwóch funkcji: ciocia jest przecież ciocią, a nie matką chrzestną. – Wiem. – Odpowiedziała po chwili, jednak ciągle bez przekonania.

Na wszelki wypadek nie opowiadałam na razie o koncepcji ojca chrzestnego. Niech dotychczasowe komplikacje się ułożą i wyklarują.
I nie, nie zrobię wstępu pokazując jej film o narzucającym się tytule.

Upiekłyśmy dzisiaj z Majką superciastka. Ich super-ność polega na tym, że są nie tylko słodkie, ale są też do maczania!!! Jest to ostatnie hobby Majki, do którego wcześniej dostęp był ograniczony, bo z klasycznymi ciastkami kończyło się źle.

Te są wyjątkowe, twarde, idealne, więc Majka zajada się maczając w herbacie, maczając, maczając….

A przepis pochodzi ze sprawdzonego źródła, sami zobaczcie tutaj.  (I teraz już wiecie, w czym ja maczam te ciacha…. są pyszne, polecam!)

Notme, dzięki za inspirację :)

W ramach płodozmianu, po dość długim czasie królowania Bollywood, przedstawiłam Majce świeżą propozycję: tango. W ruch poszły płyty Piazzoli i film Tango Carlosa Saury. Chwyciło. Nowy ruch, nowy rytm, nowa muzyka bardzo jej się spodobały. To niesamowite jak takie małe dziecko wychwytuje różnice w stylach.

Teraz,  zauroczone wpatrujemy się obie w cudowne wykonanie tango argentino na filmie. A kiedy już nie wytrzymujemy, zaczynamy same szaleć na parkiecie, każda we własnym fristajlo. Bardzo lubię takie chwile.

Minął już ponad tydzień od naszej wyprawy do Wisły, a mi nie udało się napisać jeszcze ani słowa na ten temat. Wymówkę mam pod ręką – choroba. Dłużej jednak nie będę się ociągać i zeznam, co następuje:

Maja była najdzielniejsza w całej swojej prawie trzyletniej historii.
Wyjechaliśmy w piątek wieczorem.
Maja nie dość, że nie marudziła ani przez chwilę, to jeszcze zabawiała mnie i męża. My ją trochę też.

Najbardziej chwytliwa okazała się opowieść o niedźwiedziach, do których właśnie jechaliśmy. Niedźwiedzie czekały już na Majkę w górach, chowały się w śniegu i mówiły: – Kiedy ta Maja przyjedzie? (nie pytajcie mnie, dlaczego akurat to co mówią niedźwiedzie było najważniejsze w całej opowieści).  Aha, chowały się w śniegu, bo to polarne niedźwiedzie były. W trakcie opowiadania jedno z rodziców popełniło tenże błąd logiczny. Niestety, nie udało nam się nadać historii więcej znamion prawdopodobieństwa i podmienić niedźwiedzi polarnych na niedźwiedzie brunatne. Maja nie miała nic przeciwko wersji pierwotnej, więc i my w końcu darowaliśmy sobie skrupuły.

Najcudowniej było w sobotę. Na stoku resztki śniegu. Temperatura prawie 10 stopni. Tak, na plusie.  Maja została wyposażona w małe butki i nartki i wyruszyła na podbój stoku. Na początku posypała butki śniegiem “żeby się lepiej jeździło”. A potem zrobiły z instruktorką Agnieszką czary-mary, wyczarowały kajdanki do nartek i ruszyły. Bałam się, że Majka będzie się bała. Niepotrzebnie. Po pierwszym zjeździe zażądała: “Ja chcę jechać do góry na patyku!” i tak jeszcze dwa razy. Bo każdy zjazd był niezbędny do tego, żeby móc potem wjechać “do góry na patyku”. Agnieszka jest naprawdę extra instruktorką. Maja była zachwycona. Żałuję, że z wrażenia nie zrobiłam żadnych zdjęć. Mam nadzieję, że uda mi się to nadrobić, niedługo :)

Zupełnie niezamierzenie (choć może właśnie w tej chwili nie doceniam potęgi podświadomości), zaraziłam Majkę sympatią do Bollywood.

Zakochała się w tańcu, strojach, biżuterii, muzyce (choć tego nie wiem na pewno). Ciągle prosi o włączanie filmów: “o tym panu co był niedobry, ale okazał się dobry” lub “o tym panu co miał chore serduszko”. Ja włączam wybrany film, a Majka w tym czasie przetrząsa swoją szafę w poszukiwaniu sukienki, szala, kolczyków… Ubiera się szybko, sprawdza w lustrze efekt i melduje się obok mnie, stwierdzając: – Jestem hinduską! Ostatnio zażyczyła sobie także, aby namalować jej na czole “taką kropeczkę, jak miała pani”. Ma już swoje ulubione piosenki i za nic nie pozwoli, żeby je pominąć. Naprawdę mocno się zaangażowała.

Cieszę się, że sprawia jej to tak wielką frajdę. Zabawa jest naprawdę przednia. Ja też czasem dołączam do tanecznego szaleństwa, choć chyba przywiązuję zbyt małą wagę do akcesoriów. Obiecałam Majce, że się poprawię.

A na koniec konkurs: O jakie filmy chodzi?

Zrozumiem, jeśli nie będziecie w temacie :))