Za to Maja głaszcze brzuszek, całuje, gada do niego i nie może się doczekać, kiedy już będzie starszą siostrą. Ostatnio wymyśliła nawet dość sprytny sposób ‘ogarnięcia’ sytuacji (przecież rodzice jej nie tłumaczą, więc musi sobie radzić). Zastukała w mój brzuch rączką ‘puk, puk’ a potem dodała: – Ślimak, ślimak, pokaż rogi dam ci sera na pierogi :)

Sama bym tego lepiej nie wymyśliła.

ps. A jakie są wasze sposoby na wdrożenie rodzeństwa do nowej roli?

(o mężach też możecie wspomnieć, czuję, że się przydadzą).

- Zaspaliśmy – rzucił rzeczowym tonem i pobiegł do łazienki.

Mąż wyszedł na spotkanie na 8.30 i podobno zdążył. Główny winowajca dzisiejszych opóźnień, nasz budzik, Maja, spał smacznie do 9.05.

- Dzień dobry, Maju. – przywitałam się, kiedy dziecko otworzyło jedno oko.

- Cześć, mamo.- Przeciągnęła się i bardziej zawinęła w koc i kołdrę.

- Zaspaliśmy, wiesz? Tata już pobiegł do pracy, a my zaraz spóźnimy się do przedszkola.

- A może nie pójdę dzisiaj do przedszkola? Taka jestem zmęczona….

- Chodź, lepiej pójdziemy. Pobawisz się z koleżankami, będzie fajnie.

- A ty idziesz dzisiaj do pracy?

- Nie, ja dzisiaj pracuję z domku.

- Szczęściara z ciebie. My z tatą to musimy iść.

Ale ze mnie szczęściara :)

- Ale Maja sztuczki umiesz robić! – z entuzjazjem chwaliła ciocia M.

- To po tacie!- odpowiadała Maja i podkręcała bączka po raz setny.

Oczywiście, że po tacie :)

Jak każdy wzorowy rodzic, wysłuchawszy całej litanii rzeczy, których Maja nie zrobi, sięgnęłam po sprawdzoną metodę dydaktyczną – przekupstwo.

- Maju, a może jak zjesz coś słodkiego, na przykład czekoladowego muffina po śniadaniu, to ci się humor poprawi?

- No nie wiem. – Maja ciągle była nadąsana.

- Może są jakieś szanse na poprawę? Maju? Są?

- Tak pół na pół. – stwierdziła po chwili namysłu i ruszyła po talerzyk deserowy.

Majce humor poprawił się dopiero po konsumpcji, dorosłym – od razu :)

- Tak.

- Kiedyś,  jak była młoda???

- Ona ciągle jest młoda.

Podsłuchałam wczoraj. Hm.

Demokratycznie męczyłam rodzinę przez prawie pół godziny wyczytując wszystkie możliwe imiona, żadne nie zostało zaakceptowane. Demokratycznie, bo chciałam im dać szansę wypowiedzenia się. Jednak z powodu braku entuzjazmu i kontrpropozycji orzekłam ostatecznie, że chwilowo obowiązującą wersją jest |Mikołaj|.

I tu inicjatywę przejęła Majka (demokracja jest dla czterolatka pojęciem trudnym, ale gdy przechodzimy na sterowanie ręczne – odnajdują się w sytuacji idealnie):

- No to niech będzie Julek.

- Julek? Dlaczego Julek?

- Bo w przedszkolu jest taki grzeczny i fajny Julek. Będzie Julek. Ja chcę, żeby był Julek. Tak, Julek.

Zamilkłam, szukając riposty…

- Chociaż w przedszkolu jest też taki drugi, niegrzeczny i niefajny Julek… – Majka włączyła auto-polemikę.

- To Julek, czy nie Julek?

- Sama nie wiem… – i dziecko poszło pomyśleć.

Uprzedzałam przecież, że to niełatwe zadanie. A Wy co myślicie? Julek czy nie Julek? ;)

- Jak ładnie do mnie mówisz, dziękuję.

- To nie do ciebie, to do bobasa.

Wracamy na antenę.  Majka skończyła cztery lata, urosła i wymądrzała. Zaczęła już nawet oswajać się z rolą starszej siostry, opiekunki. Choć maleństwo urodzi się dopiero w listopadzie.

Niezmiennie jednak wychowuje swoich rodziców, codziennie otwiera nam oczy na piękno życia, żebyśmy nie uznali go za oczywiste. Pomaga na nowo odkryć świat.

Chętnie podzielę się tymi odkryciami z Wami.

Witajcie znowu.

Rozpakowałyśmy karty. Maja bardzo się zaciekawiła. Zaproponowałam partyjkę. Maja się zgodziła. Potasowałam karty. Maja udawała, że też tasuje. Rozdałam karty, ułożyłam Majce wachlarzyk, wręczyłam. Tłumaczyłam właśnie zasady, wybierając jedną z kart Majki, kiedy ….. zaczęła płakać, że to jej karty i mam jej nie zabierać…. to jej Krecik i ona nie chce grać… nie wolno jej zabierać jej obrazków….

Może nie jest jeszcze gotowa? Może za wcześnie? Jak myślicie?

- Maju, ale zanim zaczniemy się bawić w nową zabawę posprzątajmy te książeczki z podłogi.

- Nie, ja dziękuję.  – odpowiada Maja po zastanowieniu, kiedy już oceniła skalę przedsięwzięcia i swoje chęci podjęcia się takowego. Ocena wypadła negatywnie.

- Maju, ale nakruszyłaś. Może teraz posprzątamy, a potem pójdziemy poczytać….?

- Nie, ja dziękuję.

- Chyba nie zostawimy tu takiego bałaganu?

- Ja naprawdę dziękuję.

- Maju, chodź, teraz cię umyję, a potem pójdziemy już spać.

- Nie, ja dziękuję.

No i co ja mam jej na to odpowiedzieć?

Dziewczynki bawiły się super oglądając pokaz bajek na slajdach, a jeszcze lepiej, bawiąc się razem. Popijały soczki, chrupały ciasteczka i namawiały obie mamy na kolejne porcje czytanek. Kawiarnia ma bowiem super wybór książeczek dla dzieci, które można od razu wypróbować.

Atmosfera była naprawdę idylliczna,  a zilustruje ją następująca wymiana zdań:

- Majeczko, czy podasz mi proszę mój soczek?

- Bardzo proszę, Karolinko.

- Dziękuję bardzo.

Pełen Wersal.